هلهله کودکان صبح

                    در "کوچه های

                                 غروب زده."..

_کوچه های

               تر شده از بوسه باران..

در روزهایی

        که "تکرار رنج"

به افتاب دست درازی می کرد!

_روزهایی که

          دستان تنهایی من

بازوان بی شرمی را

می فشرد،
            تا در توقف زندگی،

نفس بکشد!

"چیزی شاید

        همچون شکنجه ای گنگ

در محبس

احساسی بزرگ!"

 

روزهایی که

نیازهای طلایی می درخشید

و بهتان گناه!آن رامی

 آلود..

 

و شاید در آن کوچه ها

من را به "صلیب

حسرت"

مصلوب کرد!