وانیشا

گاهی وقتها پیش می اد اونقدرآدم تنها می شه که فقط دوست داره با یه نفر "حرف" بزنه مهم نیست که کسی باشه یا نباشه… بفهمه یا نفهمه….. اما گاهی وقتها اونقدر آدم احساس تنهایی می کنه که فقط دوست داره با یه "کس" حرف بزنه..اونوقته که مهمه اون "کس" کی باشه…بفهمه..و وای به حال آدم که اون کس باشه و نفهمه…اونوقته که دیگه نمی شه احساس کرد که تو هستی..وجود داری…نفس می کشی...

اونوقته که می افتی تو مرداب عامیانگی…حقارت…نفهمیده شدن…

بگذریم…درست الان داشتم می نوشتم ،یاد شعرهای گذشته ، یاد سحرهایی که در دامان ظلمات جان گرفتند و بزرگ شدند...داشتم الان از ابعاد امروز نیمه جان به بلندای فروردین نگاه می کردم..یادم اومد وقتی یازده سالم بود این شعرو در چنین روزی سروده بودم...

ای حبیب با وفا ایران من......................... ای نسیم هر صبا ایران من

جمله بینی مرغزار و کوهسار................... ای نوید هر نوا ایرن من

آن بهار خرم و شادان زتو.......................  جنگل سرسبز و کوهستان ز تو

بر فراز بحر زیبای خزر.......................  آسمان آبی گیلان زتو

هر کجا بودند مردان دلیر.......................  هست در این سرزمین صدها چو شیر

در کجا همچون دیاری دیده ای................   دیدۀ مردم ندیده کج مسیر

چون اگر دستت گلی حاجت کند..............   صد هزاران شاخه گل بارت کند

در کنار کاج و سرو استوار..................   بلبلی را با دلی یارت کند

ای نفس های زلال لاله زار..................   ای شمیم یاس گل در کوهسار

در دیار پاک ایران زنده ایم.................    در دیار عاشقان گلعذار

آن دیار پاک شیرازت به جاست............    هر چه می بینی در آن عشق و صفاست

تخت جمشید و شهنشه داریوش..............خاطرات زندۀ ایران ماست

سرزمین رستم و اسفندیار....................آن یلان فایز و پرهیزکار

یادگاریادگارنم بود............................یاد آن مردان سخت و هوشیار

هرچه من دارم ز ایرانم بود.................از دیار شیر مردانم بود

عشق بر این سرزمین پاک من..............هم شب و هم روزگارنم بود.

به هر که می رسیدم می خوندم و از زبان یازده سالگیم افتخار می کردم که ایرانیم....این درست زمانی بود که همسالانم به خاطر داشتن دفتری که جلد کلاه قرمزی داشته باشه با هم رقابت می کردند!

به هر حال آن روزها رفتند...

آن روزهای خوب...